Liefde vergt moed.

Vanmiddag liep ik bij een winkelcentrum naar binnen om boodschappen te gaan doen. Sinds kort staat er bij elke ingang nu een groot bord met instructies en twee pijlen, een wijzend naar links, de ander wijzend naar rechts. Ik moest volgens de instructies nu naar rechts, maar ik ging naar links. Ik weet ook niet waarom, maar oké. Vervolgens liep ik aan de verkeerde kant van de lijn, dus tegen de richting in.

 

Een vrouw die mij tegemoet kwam, raakte daardoor van slag, werd boos en riep naar mij ‘als je je niet aan de regels kunt houden, dan is dit winkelcentrum voor jou verboden!’ Ik was even perplex en door wat het bij mij teweegbracht, had ik het half uur erna de neiging om juist bewust aan de verkeerde kant te gaan lopen. Dit deed ik niet (echt), hoewel ik moet toegeven dat ik op weg naar andere winkels, een tijdje midden óp de lijn ging lopen, toch nog niet helemaal bevrijd van enige recalcitrantie. 

 

Door de tijd waarin we nu zitten, zien we dat niet alleen angstige mensen, maar ook de niet angstige mensen op de proef worden gesteld in hun tolerantie en liefde voor elkaar. Soms lijkt het laatste, de liefde, een onbekend terrein ineens. Aan liefde worden vele voorwaarden toegekend. Terwijl liefde er gewoon is, als levenskracht. Om liefde te ervaren en daardoor ook weer liefde uit te kunnen stralen, is wel moed nodig. Iedereen is hier op deze aarde met een reden, maar de meesten weten het niet meer.

Enerzijds om te zijn wie je bent met daaruit voortvloeiend je eigen individuele uitkomst en anderzijds om collectief gezien de mensheid te herinneren aan de oorspronkelijke werkelijkheid.

 

Er is al eeuwenlang ellende in de wereld terwijl er ooit, in het begin van het begin, eenheid was. Vrede is een oorspronkelijk principe. Nu in deze tijd, waar we opnieuw worden geconfronteerd met een uitbarsting in machtsstrijd en dualiteit, krijgen we in feite een nieuwe kans om onszelf te leren kennen in authentieke vorm. En als dát gebeurt op een grotere schaal, dan verandert de wereld mee. Echte vrijheid kunnen we alleen innerlijk ervaren en hangt niet van de externe factoren af, maar als collectief kunnen we geen vrijheid ervaren als we afgescheiden zijn van elkaar. En liefde, hoewel het onze natuurlijke staat is, kan niet (h)erkend worden door een afgesloten hart en kan ook niet stromen van afgesloten hart naar afgesloten hart. Natuurlijk zijn er krachten en machten in het bestaan die ons daarvan af willen houden, die varen wel bij alles wat er nu gebeurt. Sinds mensenheugenis gaat dat zo. In feite zijn donkere krachten ooit ontstaan als schaduw van het Licht. It is All in One. 

 

In new age kringen zie je soms, laat ik zeggen, lichtverslaafden, lichtjunkies. Dan heeft men het over licht, lichtwerk en lichtmeesters, zónder de donkere kant ook maar aan te willen kijken. Maar je met het licht verbinden wil niet zeggen dat je de donkere kant moet ontkennen en je jouw oordelen onder het mom van oordeelloosheid moet onderdrukken, juist niet. Zeker nu niet.

 

Op dit moment lijkt in ons bestaan alles er vooralsnog op gericht om de eenheid, de vrede, de liefde in de kiem te smoren door een wereld van afgescheidenheid te creëeren. Maar dat hoeft helemaal niet zo te zijn, als we moedig de liefde aan ons zelf en aan de ander durven te geven. Als je wil zien wie je bent en in welke fuik je altijd hebt gezeten, is het essentieel om in ieder geval open te staan dat het ‘normaal’ wat je gewend was, altijd al ver van jou afstond. Je zat altijd al in een gecontroleerde matrix, alleen wordt het nu veel meer zichtbaar en daardoor voor veel mensen een opening naar innerlijke transformatie. 

 

Wij zijn krachtige wezens en het is niet de bedoeling dat we die kracht zomaar weggeven. Dat wil niet zeggen dat we strijd moeten gaan voeren, maar orders die niet met jouw oorspronkelijke natuur samengaan hoeven niet per definitie uitgevoerd te worden. Iets wat wordt opgelegd vanuit macht of angst, wordt pas krachtig als men er gehoor aan geeft. Als je je hart blijft volgen, al is dat afwijkend van wat de massa doet, kom je niet zo snel meer in conflict met jezelf en met wat er om je heen gebeurt. En als uiteindelijk iedereen dat doet, wetende dat ons innerlijk leven en uiterlijk leven in verband staan met elkaar, dan krijgen we óók een nieuw normaal, maar dan niet, zoals nu, op angst gebaseerd maar op liefde. 

Reactie schrijven

Commentaren: 2
  • #1

    Elles (zaterdag, 23 mei 2020 12:19)

    ja soms ben je overdonderd overkomt mij ook dus meestal roep ik sorry....helpt soms. ik merk wel dat vrede een luxe is en dat we op deze aarde die niet zullen vinden .hopelijk in ons zelf en die uitdragen door lief te zijn voo moeder aarde en alles wat er op leeft pff en in hoeverre ga je in tolerantie? ik blijf erover nadenken en blijf me verbazen over de reactie die ik terugkrijg van mensen sls ik ze op hun gedrag aanspreek. dus brood stroouen op straat .. de kliko niet juist gebruiken. . rijgedrag.. enz. nou veel liefs

  • #2

    Alles is het Licht (maandag, 25 mei 2020 19:27)

    Hee Elles,
    We kunnen het gedrag van anderen niet veranderen hè, nooit. Alleen dat van onszelf en als dat lukt, werkt dat vaak weer door in je omgeving. Maar het valt zeker niet mee inderdaad, want dat waar je zelf meest moeite mee hebt, komt meestal op je pad. Niet gehoord worden, niet gezien worden, gecontroleerd worden, boosheid, kan van alles zijn. In deze tijd wordt alles uitvergroot, buiten ons en in ons. Uitdaging! Liefs, dikke knuffel!