Vanuit crisis naar licht?

Ik liep van de week in het centrum van een stad, want ik moest naar een bepaalde winkel. Toen ik daar rondliep, voelde ik me ineens alsof ik buiten tijd en ruimte terecht was gekomen. Fysiek was ik aanwezig, maar verder was ik op een ander level en keek met mijzelf mee. Gelukkig heb ik dit niet al te vaak, want het voelt ook echt out of body. Ik kon daardoor wel alles om me heen heel scherp waarnemen, zag alle mensen en situaties tegelijk en tot in diepere lagen. Ik zag een vriendelijk ogende vrouw die inwendig kapot ging van angst voor het virus en helemaal gefocust was om iedereen op afstand te houden. Ik zag aan haar dat ze ooit erg ziek was geweest door iets wat ze had opgelopen en dat de shock van wat ze toen had meegemaakt, nu getriggerd werd door het coronaverhaal. Haar systeem doorleefde het verleden, maar ze had dat zelf (nog) niet helemaal door. Een andere vrouw was boos, omdat volgens haar niet iedereen zich als een robot aan de regels hield zoals zij. Volledig geïndoctrineerd en bereid om keihard te veroordelen. Niet de angst voor een virus lag bij haar daaraan ten grondslag, maar grote innerlijke onzekerheid en het niet in staat zijn om zelf beslissingen te nemen. Ik zag ook veel ‘niemanden’, mensen die een soort rare doofheid in hun systeem hebben en niet helemaal hier lijken te zijn. Netjes in de rij wachtend, doen wat opgedragen wordt, bijna emotieloos. Niet een berustende kalmte, maar een mate van afgestomptheid die ik ook vaak zie bij mensen die drugs of veel alcohol gebruiken. Misschien hadden ze die avond ervoor goed doorgehaald, ik weet het niet. Ik zag allerlei verschillende dingen, wat ook logisch is, want we zijn allemaal verschillend. Maar in verhouding zag ik weinig mensen met een bepaalde wakkerheid, die weten dat als zij in alignment zijn, hen niet zoveel kan gebeuren. Die weten dat er een big shift gaande is waar zij zelf positief aan kunnen bijdragen. 

 

Ik weet dat voor degenen die daar wel zijn er ook moeilijkheden zijn. Dat geldt ook voor mezelf. Een paar dagen vóór deze ervaring in de stad werd ik ook even helemaal meegetrokken in polarisatie. Ik moet eerlijk toegeven dat ik het toen helemaal had gehad met het verlamde gedrag van angstige mensen die geloven dat een wereld vol afgescheidenheid de weg is die ons vooruit gaat helpen. Het is niet continu makkelijk om vanuit je hart te leven in deze tijd, voor je het weet wordt je kop eraf gehakt als je niet uitkijkt. Sommigen kunnen het gewoonweg nog niet aan om anders naar het leven te kijken, om de zogenaamde werkelijkheid door te prikken. Er werd me laatst gevraagd hoe ik er dan in de praktijk mee omga met mensen die de werkelijkheid heel anders zien dan ik. Het antwoord daarop is dat het een leerschool is door het leven heen. Eerst probeer je echt iedereen ook het licht te laten zien, letterlijk en figuurlijk, dan wordt dat minder, maar trap je nog wel in de verkeerde discussies. Maar je moet weten dat er ook veel mensen zijn die helemaal niet willen bewegen, die zitten nu eenmaal stokvast in hun eigen waarheid. Dat is prima, maar ga daar niet mee in discussie, want je komt absoluut in een strijd der argumenten terecht. Het gaat niet meer om de essentie, maar wie overtuigt wie. Als er werkelijke openheid of verlangen is om meer te weten, dan is het iets anders. Dat heeft een gelijkwaardigheid tot gevolg die noodzakelijk is om een goede uitwisseling te hebben. 

 

Daarbij komt dat velen nu extra tegen zichzelf aanlopen omdat alles wat we in onszelf hebben weggestopt, nu wordt aangeraakt. We hebben allemaal met onze eigen schaduwkanten te maken en natuurlijk worden we daar in eerste instantie even helemaal niet gezellig van. Maar hoe meer we proberen vast te houden aan oude gedragingen, hoe moeilijker we het zullen krijgen. Toen je ooit ter wereld kwam, had je nog geen identiteit, die heb je gekregen van je ouders, je omgeving. Je werd gevormd. Het overgrote merendeel weet niet wie ze is zonder die gevormdheden. 'Most people are other people' zei Oscar Wilde. En nu is de tijd aangebroken dat al het onechte in een ieder naar voren komt en je jezelf opnieuw moet uitvinden. Dat is óók heel bijzonder want het vergroot de kans op een paradigmaverschuiving. Een relatief kleine groep in de wereld kan deze verschuiving al veroorzaken. Een wereld die niet geregeerd wordt voor én achter de schermen door macht, wordt dan een reële mogelijkheid. 

 

Voor de meesten is er nu eerst nog een individuele weg te gaan op basis van inkering. Want als je niet weet wie je bent, waai je met winden mee die niet voor jou bestemd zijn en die vaak ook niet ten goede komen voor ons als geheel, als eenheid. Er worden initiatieven getoond om collectief een gevoel van ‘samen sterk’ te creëeren, maar die zijn er veelal nog niet vanuit helderheid, maar vanuit een valse werkelijkheid en een verkeerd gedeeld sentiment. Er komen ook andere initiatieven met als doel de cyclus van dualiteit, de strijd tussen goed en kwaad te doorbreken en waarbij angst geen motief meer is. Dat is voor wat mijzelf betreft een betere uitgangspositie om op in te haken. 

 

Het eeuwenlange controlesysteem met al z’n duisterheid en zielsonderdrukking wordt nu heel erg zichtbaar. Angstaanjagend? Ja! Maar een paradigmaverschuiving is echt mogelijk, vanuit crisis naar licht! Stay in the middle, in je hart dus. En ja, dat is liefde én pijn durven voelen. Op een gegeven moment wordt het meer liefde dan pijn. Waak over je eigen alignment met de bron. Wees in het oog van de storm, daar waar de stilte is ondanks wat er om je heen allemaal gebeurt. Je hoeft niet te reageren op wie of wat dan ook. Als je merkt dat je in verwarring raakt, dan weet je ook dat je uit alignment bent en heb je even opnieuw je eigen middelpunt te vinden. Als je anderen wilt helpen, bevrijd jezelf dan van je innerlijke demonen en wees niet bang voor demonen die nu vanuit de wereld opdoemen. Als we bang zijn kunnen we niet naar een hoger level. Maar als we bewust worden van onze grootsheid wel! Ik wens iedereen succes, inclusief mezelf, want het is zeker geen 1-2-3tje, het vergt wilskracht en doorzettingsvermogen en vooral vertrouwen in onszelf en in elkaar. 

Reactie schrijven

Commentaren: 0