Durf ik mijzelf te zien? En jij?

Ik voel een innerlijke, intuïtieve drang om deze blog te schrijven, maar rationeel voel ik er niet zoveel voor. Ik besluit te luisteren naar het eerste. Er zijn soms mensen die vragen of ik iets meer over mezelf wil schrijven en dat ga ik proberen te doen. Hoewel ik als persoon er niet zoveel toe doe. Het gaat om het verhaal in deze.   

 

Alles wat ik nu schrijf komt vanuit iets diepers. Elke dag vecht ik met innerlijke demonen om het maar eens ongepolijst te zeggen. Nu in deze crisistijd helemaal, want telkens heb ik wel iets bij te schaven in mijzelf om tot mijn ware essentie te komen. Geen idee of me dat ooit gaat lukken. Soms waan ik mijzelf al ver op weg en misschien is dat ook wel zo, maar evenzogoed kan die gemoedstoestand afgewisseld worden door één die vindt dat ik nauwelijks ergens ben. Wat is essentie? Laat zich dit in woorden vatten? Misschien gaat het daar nu niet om en kan ik maar beter met mijn verstand ertussenuit blijven. Mijn verstand dat bezig is om de reactie van de lezer te peilen terwijl ik dit schrijf. Niet doen, zegt een andere stem, schrijf mij op en blijf er verder vanaf. 

 

God wil door mij heen schrijven en voordat iemand nu begint te stuiteren, ik weet ook niet wie God is. God, Allah, Brahma, Elohim, Jehova….het kent vele namen, maar eigenlijk is God naamloos. Ik voel alleen dat er een grote beweging is die iets van me wil, die uiteindelijk iets van ons allemaal wil, om zichzelf te kunnen ZIJN. En om het nog explicieter uit te drukken, God (voor het gemak nu verder zo te noemen) heeft bescherming nodig. Heeft een behuizing nodig om zichzelf te ervaren. In die behuizing, in de vorm van de mens, loopt ie vaak vast. God is overigens niet mannelijk, noch vrouwelijk, nog onzijdig, maar alles tezamen.

  

Dit gebeuren met God is al jaren mijn leven, alleen luister ik natuurlijk vaak niet, want als persoon heb ik zo mijn eigen issues en overlevingsstrategieën. De persoon die ik al jaren zorgvuldig had opgebouwd liet zich niet zomaar afbreken, wat dus duidelijk wel noodzakelijk is in contact met deze oerbeweging. Heel wat verzet heb ik gehad in de vorm van angst, verdriet en boosheid en ook ongeloof. Dat laatste komt omdat het te groot is om te bevatten dus mijn ‘mind’ ging dingen zeggen zoals dat het allemaal onzin is. Ik weet niet wat erger is, dat God zich door je heen beweegt en dat je dat op een of andere manier de stuipen op het lijf jaagt (door de grootsheid), of het gevoel van zinloosheid omdat je jezelf weer eens hebt wijsgemaakt dat het écht niet waar kan zijn wat je meemaakt. Alle eeuwigdurende indoctrinaties over God die óf niet zou bestaan óf te groot zou zijn voor de mens om te leren kennen, spelen dan ineens op en reduceren me als persoon tot niets, want wie ben ik dat ik dit denk mee te maken? Ik ben toch geen uitverkorene? Nee, zeker niet, er wordt op me ingewerkt zonder aanzien des persoons. Het is wel zo dat niet iedereen er al geschikt voor is. Maar goed, dan gaat het tóch weer door, dag in dag uit en jaar in jaar uit. En als persoon word ik inderdaad steeds meer niets, want die is de laatste om wie het gaat. De diepte die je ook grote vreugde en liefde weet te brengen maakt dat je op een bepaalde manier toegankelijk blijft. 

 

Het is zo jammer en ook desastreus dat men zo’n verkeerd beeld heeft van God. Het is niet eens een beeld, maar meer een bewegend Bewustzijn met onzegbare liefde in zich. Ik kan er allerlei poëtische woorden en volzinnen tegenaan gooien, maar dat is niet wat ik moet doen, omdat het nu niet helpt. Het laat zich ook niet echt beschrijven. Het zijn altijd halfslachtige pogingen. Het is nu een kwestie van gevoel, kun je voelen door de woorden heen? Kun je van de beladenheid van het woord God afkomen? Ook ik voel op dat woord een bepaalde weerstand, maar tegelijkertijd heb ik het gevoel dat ik het in deze blog bewust steeds zo moet benoemen zónder die verkapte schaamte die ik/wij erbij voelen. Dat ik daar zelf dan van denk ‘ojé hee, wat zal dit nu oproepen?’ moet niet langer mijn zaak zijn. Als het gaat om God, dan is het heel anders dan dat me vroeger werd bijgebracht. Van huis uit ben ik katholiek en in mijn volwassen leven heb ik een aantal jaren bewust gekozen voor een ander geloof. Tot ik door de jaren heen langzaamaan leerde dat God niets met religie te maken heeft, sterker nog, daardoor veelal buiten spel wordt gezet. Verdieping in religie is niet hetzelfde als verdieping in God. Ik ben dus niet religieus. 

 

Het leven is niet hetzelfde als de wereld. Wat er in de wereld gebeurt, heeft met de mens zelf te maken en niet met God die als het Leven door de mens heen wil leven. Ik heb leren zien dat de wereld is wat het lijkt, namelijk chaos, met zeer veel diep onbewuste deelnemers, het absolute merendeel zelfs. Maar het mooie van de crisis die nu gaande is, is dat iedereen wordt uitgedaagd zijn bewustzijn te verruimen. Tot in de kleinste details word je uitgedaagd om niet alleen je ogen te openen, maar ook je hart. Zijn bijvoorbeeld onze aloude waarden en normen niet toe aan een update? En hoe zit het met het gedachtegoed over de dood, zou het kunnen zijn dat we daar met z’n allen totaal verkeerd instaan? In bepaalde culturen en bij inheemse volkeren zou in zo'n crisis als deze, de nadruk liggen op het helpen van stervenden om een goede reis te maken, in plaats van de dood te zien als een einde wat krampachtig voorkomen zou moeten worden. En komen we er niet achter dat heel veel dingen niet nodig zijn in deze wereld, dat het paradijs op aarde mogelijk had kúnnen zijn of zou kúnnen zijn? Ja, daar komen we nu langzaamaan achter en dat is mogelijk een uniek kantelpunt in de geschiedenis. 

 

Er is een opening in de mens aan het ontstaan waardoor God, dat bewegende Bewustzijn, zichzelf nu in steeds meer mensen kan ontmoeten. Daar heeft het wel een ontvankelijkheid voor nodig want de grootsheid van dat Bewustzijn past niet in onze kleinheid, dan gaan beide kanten kapot. In deze coronacrisis is het bijzondere dat we allen extra uitgedaagd worden om onszelf, ons opgebouwde persoontje, los te laten en ruimer en steviger te worden. Durf je jezelf te gaan (laten) zien? 

 

Er gebeurt heel erg veel en iedere dag heeft aan zichzelf genoeg. Als ik voor mezelf spreek is er elke dag of eigenlijk elke minuut van de dag werk aan de winkel. Mijn weg is om nog meer in totale alignment te voelen wat zich aandient en daarop te anticiperen, nog meer uit te durven dragen en uit te durven stralen. Vanuit een soort nulpunt er steeds ZIJN. Dat valt nog steeds niet altijd mee, want dat gaat ook over toelaten van gebieden waar géén compassie zit, hetzij niet voor mezelf hetzij niet voor een ander. Alles durven te voelen, elke angst die verborgen zit aan te durven gaan. 

 

Maar wetende dat alles zo gaat als het gaat, hoef je alleen maar mee te bewegen, af en toe ga je dan stuk en dan sta je daarna weer op. Het gaat om jezelf toelaten, om wie je werkelijk bent. En elke keer als je opnieuw opstaat, heb je een stukje meer ruimte en ga je uiteindelijk ook ervaren wat vrijheid is, echte vrijheid. Dus God en de mens hebben elkaar nodig en wellicht is het tijd om aloude verkeerde ideeën overboord te gooien en te gaan voor de kans, te gaan voor het NIEUWE!

 

Reactie schrijven

Commentaren: 6
  • #1

    Tonny (woensdag, 01 april 2020 22:00)

    Nicolette,
    Dankjewel voor je moed.
    Dankjewel dat je durft.
    Want, ja, wat vindt de ander hier nu van.
    'Durf ik mijzelf te zien? En jij?'
    Dankjewel dat jij durft.
    Ik probeer ook mijzelf te zien.
    Ik probeer ook gewoon, gewoon?, God te noemen.
    Nicolette, ik kan het niet zo mooi zeggen als jij.
    Maar...ik kan wel,...eh..ik kan wel..ik kan wel...
    Dankjewel zeggen.
    Dankjewel!
    Tonny.

  • #2

    Peter (woensdag, 01 april 2020 22:22)

    Super dat je dit zo naar buiten brengt. Zeker nu in deze onzekere tijden.
    Respect! Dank je wel.

  • #3

    Ilse (donderdag, 02 april 2020 07:37)

    Wauw... dank je ☺️

  • #4

    Alles is het Licht (donderdag, 02 april 2020 10:43)

    Lieve Tonny,
    Wat jij zegt vind ik ook heel mooi. Dus ook dankjewel daarvoor!

  • #5

    Tonny (woensdag, 08 april 2020 09:37)

    Ik heb vandaag jouw blog weer gelezen. Het helpt mij om weer op te staan. Ik probeer ook maar voorbij de schaamte te gaan door dit te schrijven. Ik heb het gevoel dat ik steeds verder in het niets word gedreven. Vanuit het niets moet het ontstaan zei iemand. In het niets moet je het uithouden. Het is er als het er is. En ja, dat zijn loze woorden als er niets is.
    Tonny

  • #6

    Alles is het Licht (woensdag, 08 april 2020 15:49)

    Lieve Tonny,
    Ik begrijp je gevoel volledig. Soms is dat 'niets' helemaal niet makkelijk! Je vraagt je dan weleens af ...why??
    Maar dat gaat geluķkig ook weer anders voelen, (vreugde)voller. Dankjewel voor deze reactie.