Het hart; de poort naar de Oorsprong

Ik hoor met enige regelmaat woorden of zinnen. Het is een bepaalde vorm van helderhorendheid. Het komt gewoon door, luid en duidelijk. Soms ook in klassieke en oubollige taal zelfs. Zo kreeg ik een tijdje terug duidelijk de naam Parcival door. 

 

Ik dacht, wat is dit nu voor een doorgeving? Is het een merk of zo? Goed, ik zat er duidelijk naast want het blijkt een mythische ridder uit de 12e eeuw te zijn. Volgens de verhalen was het een bijzondere ridder die op zoek ging naar de Heilige Graal. Zou hij deze vinden dan had hij God gevonden en zouden hemel en aarde verbonden zijn. Het was geen makkelijke weg die hij moest volgen. Hij werd vele malen onderweg uitgedaagd door andere ridders die hem te lijf wilden gaan. Hij had geleerd dat hij deze aanvallende types moest verslaan, maar hij mocht ze niet doden. Ook werd hij vaak uitgelachen en beschimpt, want wie was hij dan wel met zijn rare zoektocht. Misleidingen in allerlei vormen kwamen op zijn pad, want er waren genoeg types die hem het liefst van dat pad afbrachten. Soms stonden ze luid en zichtbaar voor hem, maar soms verbleven ze ook in de duistere krochten van het woud en zaaiden ze verwarring in zijn gedachten. Toch zag hij tijdens deze langdurige zoektocht vaak letterlijk sprankjes van het Licht, waardoor hij niet anders kon dan verder blijven gaan op zijn weg. Uiteindelijk toen hij moe werd en koos voor de Liefde in zijn hart en voor de liefde voor zijn vrouw die hij al die tijd had achtergelaten, vond hij de Heilige Graal en was hij één met Al. 

 

Ik wist in eerste instantie niet wat ik met ridder Parcival aan moest, maar ik snapte uiteindelijk dat het om een vergelijking ging met mijn eigen leven en dat van anderen die een diep verlangen voelen naar dat wat ze niet kunnen benoemen, de Heilige Graal anno 2020. 

 

Het zijn tegenwoordig geen ridders te paard meer die je kunt tegenkomen met hun zwaard om je een kopje kleiner te willen maken, maar ridders die dat verbaal of non-verbaal willen doen, zich al dan niet verschuilend achter hun schild. Als je het over God hebt, of over de verbinding tussen hemel en aarde, dan kan het zo maar zijn dat je in een gezelschap wordt aangekeken alsof je als enige in een vreemde taal bent gaan praten die verder niemand verstaat. Zo heb ik vaak mijn neus gestoten door in mijn enthousiasme te vertellen over wat ik zag of meemaakte. Niet dat ik werd beschimpt en tegengewerkt, maar die wazige blik die iemand in zijn ogen krijgt als hij afhaakt op jou, die ken ik maar al te goed. Het niet kunnen delen van de dimensie waar je in leeft, maakt soms eenzaam. In het begin probeer je nog uit te leggen wat je ziet, maar op een gegeven moment laat je dat los. Het is zinloos, maar het is ook oké en dat moet je inzien en accepteren om door te kunnen gaan op je pad. Geen paarlen voor de zwijnen gooien zei ooit iemand tegen mij en dat is waar en dat heb ik gaandeweg moeten leren (en nog steeds). 

 

Ik geloof dat deze weg alleen volgehouden kan worden als je durft helemaal de diepte in te gaan. Hoewel er in deze tijd van alles wordt aangeboden als zijnde goed voor je spirituele ontwikkeling, kom je (als je eerlijk bent) erachter dat boeken, cursussen en rituelen niet daadwerkelijk iets beantwoorden in het diepe gevoel van ‘verlangen’. Het kan wel iets bijdragen soms, maar niet afdoende. Mijn leraar, of eigenlijk weet ik niet eens hoe ik hem moet noemen, degene die mij in de stroom houdt, zegt altijd ‘als het gezellig wordt, is het verdacht’. Waarmee hij bedoelt, dat het dan meestal niets meer te doen heeft met de Bron, maar over de mensen zelf en alle daarbij onderliggende issue-tjes van iedereen. Neem bijvoorbeeld groepsmeetingen, of het nu meditaties zijn, workshops voor lichtwerkers, darshans, het lijkt vaak heel wat en soms is het ook wat maar het gaat nog wel eens ‘los’ met alle energieën. Ben je er gevoelig voor, dan kom je er meestal niet lekker vandaan.

 

Maar sowieso, al kan je systeem het wel aan, dan nog is het meestal een bijzonder samenzijn van allerlei mensen met behoeften, die denken zo iets te kunnen halen. De eenzaamheid slaat naderhand, vroeg of laat, altijd toe, want je komt erachter dat je het ook nu weer niet gevonden hebt. Je hebt wellicht warmte en euforie gevoeld, maar het was niet blijvend, want het was niet dát waar je op hoopte. Het was niet de Heilige Graal, maar de upgrade die je voelde door de verbinding die je legde met anderen die allemaal in hetzelfde schuitje zitten. Allerlei stukjes leegheid bij eenieder worden een beetje opgevuld door elkaars gelijksoortige energie. Heel begrijpelijk, want net zoals Parcival deed, blijf je als het ware het licht zoeken tussen de bomen in het bos. Je weet dat je een bepaalde weg bewandeld, waar je in principe niet meer vanaf kan en wil, maar samen opgaan met andere ‘zoekers’ werkt niet, want of het tempo is ongelijk, of anderen slaan heel andere zijpaden in of vallen van hun paard (of stalen ros anno nu). Het is ook niet zo maar iets waar je je mee wilt verbinden, het heet niet voor niets de Heilige Graal. 

 

Toen Parcival al tal van ridders had verslagen en de eindbestemming steeds ergens anders leek te liggen, keerde hij bij zichzelf naar binnen toen hij niet anders meer kon. Toen hij eenmaal wist waar hij moest zoeken, bleek de Heilige Graal binnen zijn bereik te zijn. Die weg naar binnen ging via zijn hart, die de poort tot de goddelijke essentie bleek te zijn en hem zijn eigen oorsprong deed kennen. De kern van ons hart bevat magie en zoveel heilige liefde dat het de dualiteit kan opheffen. Dit was duizenden jaren geleden al bekend en er zijn vele aanwijzingen gegeven dat de route via het hart moest gaan, maar door allerlei redenen en invloeden is er een verschuiving ontstaan naar een mentale wereld en raakte de kennis steeds opnieuw in de vergetelheid. 

 

Door onderzoek met apparatuur als ECG en SQUID*  weten we nu door de wetenschap dat het hart een 5000 keer sterker magnetisch veld heeft dan onze hersenen en een 60 keer sterker elektrisch veld. De energie rondom het hart is dus vele malen sterker en kan vele malen meer oppikken dan het brein. 

 

We weten ook dat we met onze zintuigen maar een héél klein deel waarnemen van het gehele energiespectrum om ons heen. Hoogstens 4% van wat we denken te zien, gaat via onze ogen, wat waarschijnlijk minder dan een miljoenste is van het gehele elektromagnetisch spectrum. (En het gehele spectrum is niet eens te meten, want daar bestaat geen technologie voor). Zoals William Blake, een beroemde dichter uit de 18e eeuw ooit zei: “Als je je laat leiden door je ogen, word je geleid door een leugen”. Te bedenken dat de rest van onze beeldvorming wordt gevormd door percepties, overtuigingen en programmeringen etc. waardoor deze dus altijd gekleurd is, is het nog niet zo gek dat de weg niet via de mind dient te gaan, maar via het hart. 

 

Het betekent in de praktijk dat we weer moeten leren voelen, desnoods honderd keer per dag en dat steeds opnieuw checken bij onszelf. Geconditioneerde gedachten (herhalingsthema’s) moeten doorzien gaan worden, zodat onware concepten die je met je meedraagt uit je geknikkerd kunnen worden. Deze concepten staan het inherente zelfhelende vermogen namelijk in de weg, ze brengen afscheiding in plaats van heelheid, daar kun je ze ook aan herkennen. Het is voor iedereen moeilijk, want er is ook pijn en dat willen we automatisch niet, maar pijn maakt deel uit van het helingsproces. Het bewust worden van onze eigen gevoelslaag, daagt ons dus uit om in ons eigen ridderschap te stappen, die van de heldhaftige soort. Als je je schaduwstukken zonder verzet onder ogen durft te zien, merk je dat ze vanzelf oplossen en dat het je steeds verder naar binnen brengt en dáár is het uiteindelijk te vinden en nergens anders. 

 

Dat is de symboliek van de Graal, dat via de poort van onze hartzone, in onze eigen diepte, de eenheid met de Bron wordt hersteld, zodat het leven weer met ons kan communiceren en we onze onnoemelijke grootsheid weer herkennen. En zodra we onszelf herkennen is alles veranderd. 

 

*Super conducting Quantum Interfering Device; een supergevoelige detector voor magnetische velden 

 

Reactie schrijven

Commentaren: 2
  • #1

    Tonny (vrijdag, 24 januari 2020 12:25)

    Wat fijn die blogs van jou, Nicolette!
    Ik kijk alweer uit naar de volgende.

  • #2

    Sandra (dinsdag, 18 februari 2020 14:16)

    Prachtig geschreven en verwoord Nicolette . Krijg niet als jij woorden binnen zoals nu weer met “ Parcival ”en lijkt me heel heel bijzonder als je dat overkomt ineens .. Ik weet niet of ik het aan zou kunnen, de weg die jij bewandelt maar wat me wel enorm aanspreekt steeds, is de weg van zuiverheid en eerlijkheid kiezen in alles . En ons hart is zeer zeker een belangrijke gids en maken we veel te weinig gebruik van in dit leven voel ik ook .
    “wanneer het niet klopt “ ervaar ik dat duidelijk als eerst in mijn hartstreek . Dat heb ik al vaak ervaren maar negeer het weet ik ook vaak , met alle gevolgen van dien ! Door dit verhaal zal ik me er meer van bewust proberen te zijn . Ik kom vaak niet verder dan dat ik me minder fijn ga voelen en weg wil van een situatie . Dan protesteert mijn lichaam meestal en krijg ik hoofdpijn of buikpijn of lijkt het of ik koorts krijg enz.. of ik wordt geïrriteerd en het vervelende is dan dat ik ook echt minder leuk wordt , minder aangepast zeg maar , wat luidruchtiger of scherper in mijn woorden of soms juist stiller en me terugtrek en afstand neem omdat mijn lichaam van slag raakt , maar in beide situaties voel ik dat ik weg wil . maar lang daarvóór dus , heeft mijn hart al signalen gegeven waar ik vaak niet genoeg naar luister . Ook omdat de omgeving gewoon door lijkt te gaan en er geen last van schijnt te hebben ! Dan ervaar ik mezelf toch vaak anders dan anders en dat is ook weer lastig dat gevoel .
    Nou ... dit kwam zomaar in me op bij het lezen van jouw super mooie verhaal . Thanks en liefs voor jou xx �