Geen controle en niets te fixen.

Het afgelopen jaar heb ik veel te doen gehad met het thema controle. Het controle willen hebben om me niet machteloos te hoeven voelen. Ik heb al veel losgelaten op dit gebied, maar blijkbaar moet ik nog een stukje verder. Het komt ergens vandaan.

 

Vanaf dat ik een jaar of een á twee was, ervoer ik elke keer als mijn moeder ergens naartoe ging, dat zij nooit meer terug zou komen. Dit duurde jaren. Ik was daarin niet bij machte om iets te doen natuurlijk, want het leven wordt gewoon geleid en moeders gaan gewoon wel eens boodschappen doen hè, of allerlei andere dingen. Deze machteloosheid met diepe wanhoop, kwam niet voort uit iets wat ik al had meegemaakt in dit leven. Ik was tenslotte amper op deze wereld. Het kwam voort, zo bleek later, uit de voorouderlijke lijn van mijn moeder, via mijn DNA. Men weet tegenwoordig dat niet alleen ziektes mogelijk worden overgedragen door de genen, maar ook emoties en trauma’s. Mijn voorouders hebben al generaties terug te maken gehad met plotselinge gebeurtenissen waarbij men beproefd werd op angst en machteloosheid.

 

Hoewel ik dat eerst via de ongeziene wereld heb ervaren, kon ik het later, omdat het een adellijke familie betreft, ook terugvinden in de stamboomgegevens. Daarnaast natuurlijk door de verhalen. Tot aan de generatie van mijn moeder kwam dit thema voor. Zo ging bijvoorbeeld mijn opa op 43-jarige leeftijd op een dag naar zijn werk om nooit meer terug te komen bij zijn gezin, omdat hij plotseling stierf. Ik wil niet teveel ingaan op de familiegebeurtenissen, maar deze situatie stond niet op zichzelf. 

 

Omdat ik toen ik opgroeide niet snapte dat de machteloosheid en angsten die ik voelde niet van mij waren, heb ik ze in mij opgeslagen en vervolgens gedacht dat ze bij mij hoorden. Dit gaat dan in dit leven een eigen vorm krijgen en zal omdát het juist niet bij je hoort, zich net zolang door situaties aan blijven dienen, totdat je er weer vrij van bent. Ik heb het nu in mijn geval specifiek over voorouders, maar veel programmering ontstaat natuurlijk ook door de ouders en omgeving waarin je geboren wordt en daarvoor geldt hetzelfde principe. Want er is maar één ding de bedoeling in de schepping en dat is dat je wordt wie je werkelijk in essentie bent. Zo kwam ik keer op keer in situaties terecht, soms langdurig, waarin machteloosheid een rol speelde. Ik werd daardoor een controle freak omdat ik me natuurlijk niet zo wilde voelen.

 

Ongemerkt gaat dat een vorm krijgen die nergens op slaat, maar waarvan je dan aanvaardt dat je zo bent en je omgeving bevestigt jou door uitspraken als ‘zij is zo’ en 'we accepteren haar zoals ze is'. Nou, soms moet je niet geaccepteerd worden zoals je bent als persoon, want je bent juist niet zo. Alleen omdat we allemaal met hetzelfde zitten, wellicht met verschillende thema’s, houden we elkaar een beetje in de tang. We gaan elkaar proberen te fixen. We bezweren elkaar binnen ons eigen vermogen met formules en troostende handreikingen, zodat we voor dat moment zo snel mogelijk de pijn weer kunnen vergeten. Beter het in zijn volle waarde kunnen zien, ervaren, aanvaarden en dan door. Dat maakt je vrij, want de volgende keer haakt het dan niet meer op je aan.

 

In dit afgelopen jaar word ik ‘gelukkig’ enorm uitgedaagd om tot de point te komen. Waar ik ook ga of sta tegenwoordig, de dingen gebeuren vóór mij uit, zonder dat ik maar IETS van controle kan uitoefenen. Ik kan 101 situaties opnoemen die zich het laatste jaar in sneltreinvaart aandienden en nog steeds aandienen (maar dan ben ik 10 pagina’s verder). 

 

Controle bestaat niet, dat is een waan van de mind die me allang bekend is, maar wederom werden/worden nog wat puntjes op de Ï gezet. Ik voel dat alles erom gaat of ik nu kan toegeven dat ik daadwerkelijk machteloos ben (dus niet fixen) of dat ik me wederom ga verzetten en weer in de rol van controle freak stap vanuit de imprints van de voorouders. ‘Ik ben één met de Bron’ werd mijn mantra de laatste tijd. Er is even een continue uitdaging om het Leven door mij heen te laten leven en zelfs terwijl ik dit typ word ik uitgedaagd met alweer iets anders wat zich aandient binnen dit thema. Maar machteloos zijn betekent ook overgeven, het laten zijn, het laten geworden. 

 

Het in eenheid zijn met deze Bron, waar alles uit ontstaat en alles in verdwijnt, waar alleen maar Licht is en dus ook Liefde, is de enige route om bevrijd te worden van obstakels die je weerhouden om jeZelf te worden, om te zijn wie je bent. Tijd bestaat niet en zeker niet lineair. Dus op het moment dat je jezelf heelt, door niet te willen fixen maar mee te bewegen, heel je ook het verleden en de toekomst. Je heelt in het geval van trauma’s in de familielijn, ook de pijn van de voorouders en het doorgeven ervan kan stoppen bij jou. Eigenlijk is het allemaal reuze interessant als je eenmaal ziet hoe enorm magnifiek de schepping in elkaar zit. Angst, pijn, verdriet is iets van de mensen, niet van de schepping.

 

Reactie schrijven

Commentaren: 0