Spirituele wereld kan ook afleiden.

Als ik mij gefocust hou op de connectie met God/De Bron, gaat alles goed, dan leef ik van binnen naar buiten. Dat voelt zo en gaat ook zo. Ik ervaar het als het bestaan zelf, waar ik in ingebed ben, waar ik mee verweven ben. Het is geen verticaal eenrichtingslijntje, maar eerder een alomtegenwoordigheid bestaande uit meerdere dimensies, waar je ín bent en vice versa.

 

Als ik in die eenheid ben, dan is alles in flow. Ik ga niet diep met mijn gedachten, ik voer alleen maar die flow uit, ik beweeg erin mee. Ook als ik aan het werk ben, gaat het dan vanzelf en sta ik er niet tussen met mijn persoontje. Het gaat hier niet om een state of mind, juist niet. De mind gaat ertussenuit. Het gaat om moeiteloos voortbewogen worden door oeroude Liefde, oeroud Licht. Een kracht waar je deel vanuit maakt en die door jou heen ademt. 

 

Maar soms moet ik mijn best doen om 'in tune' te blijven. Als ik afdwaal in mijn eigen persoonlijke dagelijkse dingen en in alle afleidingen om me heen, dan voel ik me 'out of tune' en dat voelt warrig, vermoeiend en onzeker. Ik ben dan nog steeds in eenheid, maar in de verkeerde modus om het te ervaren.

 

Er zijn geen spirituele dingen nodig, al dacht ik jaren geleden dat het de weg van de spiritualiteit was die het mij zou gaan brengen. Maar de spirituele wereld bestaat naast de mooie kant, ook uit zin en onzin en kent zn eigen machten en krachten. Het zit ook vol oordeel. Er is binnen het New Age tijdperk bijna een onuitgesproken strijd gaande om verlichting. Wanneer je nog niet genoeg kunt vergeven ben je er nog niet, wanneer je niet vooral liefde voelt ben je er nog niet, wanneer je nog teveel woede voelt ben je er nog niet etc. God is daar helemaal niet mee bezig of je het allemaal volgens de regeltjes doet, niet op die manier, dat is echt des mensen om het zo te bekijken. Het kan je ook van je pad afleiden.  

 

Het gewone leven is vol illusie en het spirituele veld is daar niet wars van. De werkelijke werkelijkheid is echter zonder overtuigingen, strijd, ambities en angsten. Door te weigeren in verdieping te gaan IN onszelf, waar je hoe cliché het ook klinkt, God ontmoet of het Licht of hoe je het graag wil noemen, zetten we onszelf op slot en lijden met de sleutel in de hand. Of liever gezegd, met de sleutel in ons hart. Je hart openen is eng, brengt soms ook oude pijn met zich mee, maar ook bevrijding. Die bevrijding is nodig om vanuit je authentieke zelf hier te kunnen zijn. Niet alleen wij hebben een belang hierin, maar ook God/De Bron zelf. Het is een eenheid die vanuit beiden ervaren wil worden.  

 

En die kracht is zo levend, zo liefdevol, zo alomvattend, daar kennen wij de woorden niet voor. Als daar wel woorden voor zijn, dan zijn ze niet van hier. En dat is tegelijk ook de pijn, want in de hele wereld wordt God wel overal voor ingezet, bediscussieerd of erbij betrokken, alsof het een tastbare identiteit zou betreffen. Dit vanuit pure onwetendheid en geheugenverlies van de mens.

 

Het is voor iedereen belangrijk om naar binnen te kunnen keren en te ontwaken, waardoor die allesomvattende kracht zijn Licht naar binnen kan laten schijnen, want dan verandert ALLES.

 

Reactie schrijven

Commentaren: 0